Translate

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Διυλίζοντας… κουνούπια

Η απόφαση του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης να προχωρήσει με την περαίωση εκατομμυρίων ανέλεγκτων χρήσεων η οποία ψηφίζεται αύριο, αποτελεί στην ουσία ακόμα μια κραυγαλέα δημόσια ομολογία ανικανότητας και κακοδιοίκησης του κράτους. Μαζί με τους μικροοφειλέτες, τα «κουνούπια» δηλαδή, θα «καθαρίσουν» και όλοι εκείνοι που συστηματικά φοροδιαφεύγουν, ή όπως κομψότερα ονομάζεται… φοροαποφεύγουν και ζημιώνουν το Δημόσιο, δηλαδή όλους μας, με δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Παράλληλα στέλνει και ένα σαφές και βροντερό μήνυμα προς όλους όσοι ήταν συνεπείς στα φορολογικά τους: «Φουκαράδες, είστε κορόιδα που πληρώνετε». Το ότι το κράτος είναι ένα δυσλειτουργικό και γραφειοκρατικό μόρφωμα που προσπαθεί με κάθε τρόπο να βλάψει τους άμοιρους υπηκόους του δεν είναι είδηση. Όλοι το ξέρουν και ακόμα χειρότερα όλοι έχουν μια δυσάρεστη εμπειρία να διηγηθούν από την τραυματική σχέση τους με αυτό. Όλοι βέβαια πλην των «έξυπνων» που αξιοποιούν την ανεπάρκειά του, ώστε να αποκομίσουν κέρδη με κάθε τρόπο. Αυτούς επιβραβεύει η κυβέρνηση, όπως κάνανε και οι προηγούμενες, όπως θα κάνουν πιθανότατα και οι επόμενες.

Αφήνω στην άκρη τις φωνές διαμαρτυρίας κάποιων κυβερνητικών βουλευτών, γιατί φαίνεται τουλάχιστον υποκριτικό να λέει κάποιος ότι διαφωνεί, αλλά τελικά θα υπερψηφίσει το νομοσχέδιο. Άραγε, θα μπορούσε κάποιος πολίτης να πει ότι διαφωνεί με τις φορολογικές επιβαρύνσεις και δεν πληρώνει; Αμέσως θα έμπαινε σε όλα τα μαύρα κατάστιχα του κράτους και θα κινδύνευε με κάθε λογής τιμωρία.

Δυστυχώς όμως, αυτό είναι το κράτος: Μια κακόγουστη φάρσα με τραγικούς πρωταγωνιστές όλους τους συνεπείς πολίτες.

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Χειμερινός… καύσωνας

Η ανεργία δεν είναι αριθμοί και στατιστικές. Είναι προσωπική τραγωδία που στιγματίζει ανθρώπους και τις οικογένειές τους. Είναι απελπισία, σαράκι και βίαιη απώλεια στο δικαίωμα της αξιοπρέπειας.

«Η έκρηξη της ανεργίας θα προκαλέσει κοινωνικές αναταραχές εκτός των θεσμοθετημένων διαδικασιών», αναφέρει σε συνέντευξή του στο Reuters ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος. Η διαπίστωση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει τους χειρότερους φόβους όλων όσοι απαρτίζουν το «σύστημα», εντός ή εκτός εισαγωγικών, ότι δηλαδή το αύριο δεν επιφυλάσσει απλά απεργίες, πορείες και άλλες αντίστοιχες μορφές διαμαρτυρίας, αλλά πολύ περισσότερο φαινόμενα που θα θυμίζουν την εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008, μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όταν η Αθήνα κυρίως, αλλά και άλλες πόλεις, είχαν αφεθεί στο έλεος λεηλασιών και καταστροφών.

Πέρα όμως από τις διαπιστώσεις, η ανεργία έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις και διέξοδος ελπίδας δε φαίνεται πουθενά. Η πάλαι ποτέ μεσαία τάξη εξωθείται ταχύτατα προς τη φτώχεια, χάνοντας κεκτημένα που μέχρι χθες θεωρούνταν αυτονόητα. Σε λίγα χρόνια, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, θα είμαστε όπως η Ινδία, όπου μια κάστα μερικών χιλιάδων ζάμπλουτων ζει στη χλιδή και εκατοντάδες εκατομμύρια πάμπτωχοι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Όλοι προβλέπουν ότι ο χειμώνας θα είναι καυτός. Το κακό όμως είναι ότι κανείς, από εκείνους που θα έπρεπε να βρουν διέξοδο και όραμα για την κατακερματισμένη κοινωνία μας, κάνει κάτι γι αυτό. Έτσι θα έρθει η στιγμή που όσοι δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν, θα βγουν στους δρόμους και θα ξεσπάσουν κατά δικαίων και αδίκων.

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Oria Shipwreck Ναυάγιο Όρια




Το ναυάγιο του ατμόπλοιου «Όρια» στο Γαϊδουρονήσι, μια τραγωδία στα σκοτεινά χρόνια της Κατοχής το Φεβρουάριο του 1944, η οποία είχε σχεδόν τριπλάσιο αριθμό θυμάτων σε σύγκριση με τον Τιτανικό, έχει μείνει ξεχασμένη στα συρτάρια της Ιστορίας. Λίγοι γνωρίζουν ότι περισσότεροι από 4.000 Ιταλοί αιχμάλωτοι βρήκαν τραγικό θάνατο στο Σαρωνικό Κόλπο, όταν -σύμφωνα με την πιο αποδεκτή εκδοχή- το επιταγμένο από τους Γερμανούς ατμόπλοιο προσέκρουσε λόγω ναυτικού σφάλματος και κακοκαιρίας στη βραχονησίδα Γαϊδουρονήσι, γνωστή και ως νήσος Πάτροκλος, κοντά στο Σούνιο, ανατράπηκε και στη συνέχεια βυθίστηκε, αν και όχι πριν περάσουν σχεδόν δύο μερόνυχτα, παρασέρνοντας στον υγρό τάφο και την ιστορική λήθη μέχρι πριν από λίγα χρόνια, τους χιλιάδες άτυχους Ιταλούς στρατιώτες που βρίσκονταν στα αμπάρια του πλοίου.

«Από το 1996 είχα πληροφορίες για κάποιους ψαράδες που έπιαναν στα δίχτυα τους καραβάνες και άλλο πολεμικό υλικό από ένα άγνωστο ναυάγιο νοτιοανατολικά του Πάτροκλου και σε συνδυασμό με τις αναφορές ενός παλιού δύτη που είχε περιγράψει ένα τόπο συντριμμιών στην ίδια περιοχή, ξεκινήσαμε έρευνες το 1999», αναφέρει στον «Ε.Τ.» ο κ. Αριστοτέλης Ζερβούδης, επαγγελματίας αυτοδύτης και ιστορικός, ο οποίος εδώ και 10 περίπου χρόνια ακολουθεί το νήμα της τραγικής αυτής καταστροφής και συμπληρώνει: «Ακόμα και σήμερα μετά από μια δεκαετία ενασχόλησης με το ναυάγιο, την ταυτοποίησή του και δεκάδες καταδύσεις σε αυτό, είναι αδύνατον να συνειδητοποιήσω το μέγεθος της τραγωδίας, απλά ο αριθμός 4.115 νεκροί είναι εξωπραγματικός!» 

Ο κ. Ζερβούδης δε μπορεί να μείνει ασυγκίνητος από την ανθρωπιστική διάσταση της καταστροφής και ελπίζει ότι σύντομα θα δικαιωθούν και οι οικογένειες των αδικοχαμένων αιχμαλώτων: «Εκτός από τη λύπη που αισθάνομαι για την ανείπωτη αυτή τραγωδία, θέλω να ικανοποιηθούν επιτέλους οι οικογένειες των αγνοουμένων, τα παιδιά τους, οι γυναίκες τους, οι οποίοι ακόμα περιμένουν τους δικούς τους να γυρίσουν και σε διαβεβαιώνω ότι είναι πολλοί».

Ο κ. Δημήτρης Γκαλών, ιστορικός μουσικολόγος και ερασιτέχνης αυτοδύτης, καταθέτει στον «Ε.Τ.» τα αποτελέσματα των ερευνών του μετά από κοπιώδη αναζήτηση στα αρχεία της εποχής: «Σύμφωνα με τις πρώτες γερμανικές καταγραφές σώθηκαν από το προσαραγμένο πλοίο, το οποίο συνέχισε να προσκρούει στα βράχια, ωθούμενο από τα κύματα και τον άνεμο, ο Νορβηγός καπετάνιος και 14 Γερμανοί στρατιώτες. Σύμφωνα με τις μετέπειτα ιταλικές πηγές σώθηκαν 21 Ιταλοί αιχμάλωτοι, 6 Γερμανοί στρατιώτες και ένας Έλληνας ναυτικός, μέλος του πληρώματος. Οι 4.100 περίπου Ιταλοί αιχμάλωτοι, οι υπόλοιποι Γερμανοί στρατιώτες και το πλήρωμα του «Όρια», χάθηκαν για πάντα στα νερά του Αιγαίου. Για μήνες η θάλασσα ξέβραζε στις γύρω ακτές σώματα πνιγμένων. Ένα μέρος της ιταλικής στρατιάς των Δωδεκανήσων, η οποία παραδόθηκε στον γερμανικό στρατό μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το φθινόπωρο του 1943, έμελλε να χαθεί τραγικά, αφήνοντας τα τελευταία της υπολείμματα στον ελληνικό βυθό».


Τι προκάλεσε το ναυάγιο;
Η καταχώρηση του πλοιάρχου Χάινριχ Ρόλμαν, της γερμανικής Ναυτικής Διοίκησης Αττικής στο Πολεμικό Ημερολόγιο της μονάδας, της 13ης Φεβρουαρίου 1944, την επαύριο δηλαδή του ναυαγίου, αναφέρει ότι «μία νηοπομπή αποτελούμενη από τα πλοία ΤΑ 16, ΤΑ 17, ΤΑ 19, και το ατμόπλοιο Όρια, με 4.000 περίπου Ιταλούς αιχμαλώτους από την Ρόδο, πέρασε το Σούνιο. Ενώ τα συνοδευτικά πλοία πάλευαν ενάντια στην καταιγίδα και στον δυνατό κυματισμό, το Όρια προσάραξε στο Γαϊδουρονήσι. Πολύ υψηλές ανθρώπινες απώλειες. Προς το παρόν δεν μπορεί να σταλεί βοήθεια, λόγω του ασυνήθιστου πολύ μεγάλου κυματισμού».

Ο μεγάλος αριθμός των θυμάτων, αλλά και η φύση του ναυαγίου, ανάγκασαν τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση να πραγματοποιήσει ανακρίσεις, ώστε να εξεταστούν τα αίτια της πολύνεκρης καταστροφής. Το πόρισμα κατέληξε ότι υπεύθυνες ήταν οι κακές καιρικές συνθήκες, αλλά και η λανθασμένη εκτίμηση του Μπιάρνε Ρασμούσεν, Νορβηγού καπετάνιου του πλοίου, καθώς και η αδυναμία άμεσης αποστολής ναυαγοσωστικών σκαφών, τα οποία θα μπορούσαν να απεγκλωβίσουν κάποιους από τους επιζώντες που βρίσκονταν στα «σωθικά» του αναποδογυρισμένου «΄Ορια». 

Μια άλλη εκδοχή, η οποία όμως δεν επιβεβαιώνεται από ανεξάρτητες πηγές, αναφέρει πως το πλοίο είτε προσέκρουσε σε νάρκη που είχε ξεφύγει από το αγκυροβόλιό της, είτε χτυπήθηκε από τορπίλη υποβρυχίου. «Πιστεύω πως δεν υπήρξε δόλος από την πλευρά του γερμανικού στρατού κατοχής σε σχέση με το γεγονός αυτό, το οποίο αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο, από αριθμό θυμάτων, ναυτικό δράμα των ελληνικών θαλασσών. Η έντονη έλλειψη πρώτων υλών, και η με το γεγονός αυτό συνδεδεμένη έλλειψη πλοίων, οδήγησε τον γερμανικό στρατό κατοχής να χρησιμοποιήσει, τα μόνα πλοία που διέθετε στο ελληνικό αρχιπέλαγος, λίγα επιταγμένα παλιά φορτηγά ατμόπλοια, τα οποία με λίγες κατασκευαστικές αλλαγές είχε μετατρέψει σε μεταγωγικά στρατού. Πολλά από τα πλοία αυτά βυθίστηκαν, φορτωμένα με Ιταλούς αιχμαλώτους, από αεροπορικές ή υποβρυχιακές επιθέσεις του βρετανικού στρατού, ενώ ήταν εν πλω προς τον Πειραιά. 

Στην περίπτωση του «Όρια» η προσομοίωση της καταστροφής, στηριγμένη στα γεγονότα, είναι σχεδόν αδύνατη λόγω της έλλειψης μαρτυριών και ανεξάρτητων πηγών. Τα μόνα που έχουμε στην διάθεση μας, για μια ελάχιστη ανασύσταση του τραγικού αυτού γεγονότος, είναι τα στοιχεία των γερμανικών αρχείων, λίγα στοιχεία των ιταλικών αρχείων, και όσων έχουν αναφερθεί κατά διαστήματα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης για την βύθισή του. Αυτό που κυρίως όμως λείπει, είναι οι τόσο πολύτιμες μαρτυρίες των ελάχιστων αυτοπτών μαρτύρων που γλίτωσαν από την καταστροφή», εξηγεί ο κ. Γκαλών.

Την τραγικότητα της καταστροφής επιτείνει το γεγονός ότι το αναποδογυρισμένο πλοίο δε βούλιαξε αμέσως, παρατείνοντας έτσι την αγωνία όσων βρίσκονταν σε αυτό, καθώς κάθε λεπτό που περνούσε μαρτυρικά, μειωνόταν ο αέρας στα αμπάρια που κατακλύζονταν από τα νερά της θάλασσας. Κάποια από τα προσωπικά είδη των στρατιωτών που εντοπίστηκαν στα δίχτυα ψαράδων τα επόμενα χρόνια, βρέθηκαν να έχουν πάνω τους χαραγμένα τα ονόματά τους, αλλά και τα τελευταία μηνύματα προς τις οικογένειές τους, καθώς έβλεπαν το τέλος τους να πλησιάζει.

Μετά τον πόλεμο
Στη βασανισμένη από την Κατοχή και τον Εμφύλιο Πόλεμο Ελλάδα, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1950 έβρισκε κανείς σχεδόν παντού συντρίμμια και πολεμικό υλικό, τα οποία μπορούσαν να πουληθούν ως παλιοσίδερα στα χαλυβουργεία. Αυτή δυστυχώς ήταν και η μοίρα του «Όρια», παρά το ότι με τα σημερινά δεδομένα θεωρείται υγρός τάφος και μνημείο 4.000 ανθρώπων και οφείλει να μείνει ανέγγιχτος, ως ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη τους. Ο κ. Ζερβούδης σημειώνει χαρακτηριστικά ότι «σύμφωνα με τα στοιχεία που διαθέτω, το διάστημα από το 1951 έως το 1953 δύτες ελληνικού συνεργείου ναυαγιαιρέσεων «έκοψαν» το καράβι για σκραπ, δηλαδή παλιοσίδερα και βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα και οστά, τα οποία όσα μπόρεσαν τα παρέδωσαν σε Ιταλούς αξιωματούχους οι οποίοι άλλα τα έθαψαν στην παραλία και άλλα τα έστειλαν στην Ιταλία. Ακόμα και σήμερα, στην έδρα των συνεργείων, θυμούνται τις ιστορίες για το πλοίο με τους χιλιάδες πνιγμένους στα αμπάρια του και μάλιστα υπήρχαν και φωτογραφίες από τα σίδερα που έβγαλαν στην επιφάνεια, οι οποίες δυστυχώς χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου».

Σήμερα
Πολλοί ερασιτέχνες αυτοδύτες επισκέπτονται σήμερα τα υπολείμματα του ναυαγίου, αν και δε θα δουν τίποτα περισσότερο από κάποια στραβωμένα δοκάρια, βαρέλια από το φορτίο του πλοίου και κόκαλα σπαρμένα εδώ κι εκεί, βουβοί μάρτυρες της τραγωδίας που χτύπησε τόσες χιλιάδες ανθρώπων. Αν και οι περισσότεροι καταδύονται με σεβασμό και έχοντας επίγνωση της τραγωδίας, υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι επιτήδειοι, οι οποίοι αφαιρούν καραβάνες, παγούρια και άλλα είδη που βρίσκονται διασπαρμένα στο βυθό για να στολίσουν τις βιβλιοθήκες τους, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η πράξη τους είναι παράνομη, αλλά και ηθικά κατακριτέα.

Πολύνεκρα ναυάγια
Αν και ο Τιτανικός έχει μείνει στην Ιστορία, δεν ήταν το πιο πολύνεκρο ναυάγιο που έχει σημειωθεί. Πολλά άλλα πλοία που βυθίστηκαν με χιλιάδες θύματα, τα περισσότερα στις τελευταίες μέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έχουν μείνει στο περιθώριο της ιστορικής μνήμης και συγκριτικά λίγοι τα γνωρίζουν.

Όνομα πλοίου Θύματα Έτος βύθισης Εθνικότητα
Βίλχελμ Γκούστλοφ 9.000 1945 Γερμανική
Γκόγια 7.000 1945 Γερμανική
Καπ Αρκόνα 4.500 1945 Γερμανική
Όρια 4.000 1944 Γερμανική
Γκενεράλ φον Στόιμπεν 3.500 1945 Γερμανική
Τιτανικός 1.517 1912 Βρετανική

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Ο ακήρυχτος πόλεμος

Ζούμε έναν ακήρυχτο πόλεμο. Έναν πόλεμο κατά του -έστω και χτισμένου σε σάπιες βάσεις- τρόπου ζωής μας και των δικαιωμάτων μας. Το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ παρουσίασε τη μελέτη του, σύμφωνα με την οποία το βιοτικό μας επίπεδο θα επιδεινωθεί κατά 30% μέχρι το 2013, τη στιγμή μάλιστα που η ανεργία θα χτυπήσει «κόκκινο», αφήνοντας στους δρόμους περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους.

Τα υπόλοιπα συμπεράσματα της έρευνας είναι επίσης ζοφερά: Επιστρέφουμε σε συνθήκες μετεμφυλιακής Ελλάδας, τότε που η χώρα προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια της μετά από μια δεκαετία πολέμων. Τουλάχιστον 60 χρόνια πριν, οι άνθρωποι είχαν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο, ενώ σήμερα καταρρέει το κοινωνικό κράτος, η ανάπτυξη είναι άγνωστη λέξη στη χώρα και ο… αυτόματος πιλότος του Μνημονίου θέλει να βλέπει αριθμούς και στατιστικές, αδιαφορώντας για τις ανθρώπινες τραγωδίες που προκαλεί.

Όλα αυτά αποτελούν συστατικά που εγγυώνται την κοινωνική έκρηξη, η οποία θα μπορούσε να έχει συνέπειες ντόμινο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ακόμα και στις χώρες που θεωρητικά βρίσκονται σε καλύτερη θέση από εμάς.

Το θέμα όμως είναι τι γίνεται από δω και πέρα: Δυστυχώς, αυτό που διαπιστώνει καθημερινά ο κάθε πολίτης της χώρας είναι ότι τίποτε δεν δείχνει ότι θα υπάρξει ανάκαμψη και ακόμα χειρότερα, διαπιστώνει ένα έλλειμμα πολιτικής, όπου η ουσία έχει χαθεί κάτω από το λαμπερό περιτύλιγμα και οι πράξεις έχουν αντικατασταθεί από τα… στασίδια που πιάνουν οι υπουργοί στα δελτία ειδήσεων.

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Διαβρωθήκαμε

Τελευταία στην Ευρωπαϊκή Ένωση των «27» είναι η Ελλάδα και κάτω από χώρες όπως η Μποτσουάνα και η Ρουάντα, σύμφωνα με έρευνα για τους δείκτες ανταγωνιστικότητας, αφού καταλαμβάνει την 83η θέση -από την 71η πέρσι- σε σύνολο 139 χωρών, πολλές από τις οποίες λέγαμε «τριτοκοσμικές», λες κι εμείς είμαστε του… σαλονιού.

Με λίγα λόγια, τα στοιχεία λένε ότι είναι πιο εύκολο να αναπτυχθεί κάποιος σε μια αφρικανική χώρα που μαστίζεται από εμφυλίους πολέμους και διακρίνεται για την πλήρη ανυπαρξία κρατικού μηχανισμού, παρά στην Ελλάδα. Επίσης, τα ίδια δεδομένα δείχνουν ότι το ενδεχόμενο της ανάκαμψης της οικονομίας και επομένως και της κοινωνίας, είναι μακρινό, αν δεν γίνουν οι απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές, δηλαδή πάταξη της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της σπατάλης δημοσίου χρήματος.

Ζούμε σε ένα παρασιτικό περιβάλλον, όπου «ανάπτυξη» σημαίνει παροχή υπηρεσιών και βόλεμα. Συνηθίσαμε να βλέπουμε το σήμερα, να αναπτυσσόμαστε με ατομικά κριτήρια εις βάρος του «εμείς», με έλλειμμα παιδείας, όπου τα λεφτά κινούν τα πάντα. Εκχυδαϊστήκαμε γιατί μας βόλευε και για το αύριο ποιος νοιάζεται.

Μάθαμε την ευκολία της αποποίησης ευθυνών: «Δε φταίω εγώ, οι άλλοι», ή «Εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;». Δυστυχώς αυτή η αντίληψη παγιώθηκε σε τέτοιο βαθμό που πλέον δε μπορούμε να δούμε αν και πώς θα μπορούσαν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα.

Διαβρωθήκαμε. Η έννοια του ενεργού πολίτη, εκείνου που ενδιαφέρεται για τα κοινά, για την κατάντια της ποιότητας ζωής, για το αίσχος της καθημερινότητας υπάρχει μόνο στα παραμύθια. Οι υπόλοιποι, ας πάμε να ψηφίσουμε όποιον μας βολέψει σε μια θεσούλα.

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

O τζάμπας πέθανε

Την πάταξη της ακρίβειας -αλήθεια, με ποιο τρόπο, αυτό… ξέχασαν να μας το πουν- εξήγγειλαν οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες, μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους στο υπουργείο Ανταγωνιστικότητας. Ο ανασχηματισμός, η αέναη ανακύκλωση των ίδιων προσώπων στους υπουργικούς θώκους, αυτό που ο λαός λέει «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» και οι κυβερνήσεις διαχρονικά βαπτίζουν «ανανέωση», «νέα πνοή», «ανασυγκρότηση», είναι τελικά το μεγαλύτερο άλλοθι για να μένουν όλα ίδια.

Στην Ελλάδα πιστεύουμε ακόμα ότι θα έρθει ο ένας, ο μοναδικός, ο πρίγκιπας στο άσπρο άλογο που θα μας σώσει από όλα τα δεινά, που θα μας πάρει από το χέρι και θα μας οδηγήσει σε ένα νέο, μαγικό και ονειρεμένο κόσμο. Κάθε τόσο, τέτοιους πάμε και ψηφίζουμε, καθώς δεν έχουμε… πληροφορηθεί ότι δεν υπάρχουν πια μεσσίες, ούτε μάγοι με το μαγικό ραβδί.

Δεν πειράζει όμως, οι εξαγγελίες είναι δωρεάν. Σήμερα θα «γράψουν» ωραία στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις, θα βρεθούν εκείνοι που θα αποθεώσουν τους δυσθεώρητου πολιτικού αναστήματος άνδρες που θα βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο και θα λυτρώσουν τους Έλληνες από την κακομοιριά που μας κατατρέχει. Ε, κι από αύριο, έχει ο Θεός.

Φαίνεται όμως ότι την πάταξη της ακρίβειας την πέτυχαν οι ίδιοι οι άμοιροι υπήκοοι του Ελλαδιστάν, καθώς… «στάσις πληρωμών, παύσις εμπορίου». Έτσι, βρέθηκε η λύση: Τι κι αν η ακρίβεια θεριεύει; Εμείς σταματήσαμε να αγοράζουμε, αφού δεν έχουμε μία, ακόμα και τα στοιχειώδη για μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Καπνός και φούμαρα

Ο νόμος της καθολικής απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αν και υποπτεύομαι ότι ο κύριος λόγος ύπαρξής του είναι κυρίως εισπρακτικός και όχι επειδή το κράτος κόπτεται για την υγεία των πολιτών του –άσε που πάλι υπάρχουν «παραθυράκια» που με μαγικό τρόπο μπορεί να γίνουν… μπαλκονόπορτες.

Το ζήτημα όμως είναι άλλο: Ωραία, ψηφίστηκε ο νόμος, βρήκαν και την αφορμή να ξαναβγούν στο «γυαλί» οι κάθε λογής αρμόδιοι για να μας πουν τα δικά τους, αλλά στο δια ταύτα και αυτός ο νόμος στην πράξη θα φανεί αν μείνει κενό γράμμα, όπως ο προηγούμενος, αλλά και εκατοντάδες ακόμα νόμοι, επί παντός επιστητού, που ψηφίζονται και στη συνέχεια καταλήγουν στο… αρχείο. Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι η νομοθεσία, αλλά η εφαρμογή της: Ένας νόμος θα έπρεπε να ψηφιστεί, ο οποίος να επιβάλλει την τήρηση όλων των προηγούμενων.

Στη χώρα μας όμως, η ατιμωρησία, η πλήρης περιφρόνηση των νόμων και η σύγχυση των αρμοδιοτήτων είναι ο μόνος… νόμος που ισχύει. Ας θυμηθούμε την απαγόρευση της χρήσης κινητών στην οδήγηση: Τις πρώτες μέρες με κάμερες και ταρατατζούμ βλέπαμε στα δελτία ειδήσεων αστυνομικούς να κόβουν κλήσεις και να νουθετούν τους οδηγούς. Λίγο καιρό αργότερα, το μέτρο αυτό εκφυλίστηκε και πλέον κανείς δεν ασχολείται.

Φανταστείτε λοιπόν την αντίδραση του Έλληνα χαρμάνη αν δει ξαφνικά τον εντεταλμένο υπάλληλο να του κόβει κλήση για παράνομο… κάπνισμα, την ώρα που δέχεται το ένα χαστούκι μετά το άλλο στα οικονομικά και τα εργασιακά του.